We zijn vertrokken!

Altijd gek, lang naar iets toeleven, en dan ineens is het zover: de start van weer een prachtig nieuw reisavontuur! En omdat ik het heerlijk vind om te schrijven en het sowieso leuk vind om onze herinneringen vast te leggen ga ik onderweg weer lekker bloggen. Ons plan voor nu: eerst ongeveer een maandje Peru ontdekken, dan naar Bolivia en afsluiten in Colombia. De eerste twee weken in Peru zullen we op één plek verblijven, waar Reinder gaat kitesurfen en ik les ga nemen (of in ieder geval een poging tot. Of niet. We’ll see ;-)). Met kerst mogen we aanschuiven bij de familie van Mauricio (beste vriend van Reinder, komt oorspronkelijk uit Bolivia) in Santa Cruz, heel bijzonder. Oud en nieuw vieren we weer in Peru, waar we niet alleen zullen proosten op een nieuw jaar maar ook op de bruiloft van Marisa en Thomas (ook vrienden van Reinder, Marisa komt oorspronkelijk uit Peru). Voor de rest ligt alles nog open en gaan we lekker zien wat er op ons pad komt. 🙂 Op 4 februari vliegen we vanaf Colombia weer terug naar Amsterdam.

[Update 17 november, wanneer het eindelijk is gelukt dit te plaatsen ;-): Op dit moment ziet de situatie er in Bolivia er niet goed uit.. zoals het er nu naar uit ziet moeten we onze plannen helaas gaan omgooien. Maar we wachten het nog heel even af!]

Maandag 4 november is het dus zover: we mogen! Kotsmisselijk in de auto op weg naar Schiphol – leuk dat laatste weekend gezellig bij familie, waar de helft ziek op bed ligt en je maar aan 1 ding denkt: pleasee niet ons aansteken zodat we ziek zijn in het vliegtuig… Voor m’n moeder was het vooral pure nostalgie om mij als misselijk kind op de achterbank te hebben. 😉 Op Schiphol blijkt het gek genoeg echt gigantisch druk, echt nog nooit zo druk meegemaakt. De rijen voor zowel de security en paspoortcontrole lijken echt oneindig, en uiteindelijk letterlijk moeten sprinten naar het vliegtuig. Twee minuten voor vertrek het vliegtuig in gerend…’net op tijd’, zou zusjelief Jaira dan zeggen. Vlucht gaat verder prima (gelukkig ook niet meer misselijk), en na een korte overstap in Toronto vliegen we door naar Lima. Vanaf Toronto vliegen we verder met Air Canada ‘Rouge’, waar wij verder nog nooit van hebben gehoord, maar al snel na instappen ondervinden dat deze in ieder geval tot de categorie ‘low budget’ behoort. Een vlucht van 8 uur zónder een scherm in de stoel voor je – oké, hoe gaan we ons nu vermaken?! 😉 Reinder heeft ook nog eens bedacht dat het voor de jetlag het best zou zijn om niet (te lang) te gaan slapen, en de lichten gaan al gauw na opstijgen uit…dat worden 8 lange uren! Dan maar lekker ouderwets spelletjes spelen (kamertje verhuren, galgje.. oh en ja Reinder wint, altijd, maakt niet uit welk spel. Ach, het went..). Deze ene keer mag je heeel lang over je antwoord doen, lekker tijd rekken! Rustig wachten op eten, wachten op drinken, nog een extra rondje naar de wc, toch stiekem een dutje en nouja, dan gaan toch ook die 8 uur wel voorbij. 😉

Wind & weather fairies

Midden in de nacht geland op Lima, waar we worden opgepikt door een taxi en onze reis vervolgen naar onze eerste bestemming: Paracas. Half 6 ’s ochtends kruipen we daar moe maar voldaan ons bed in. We zijn er! In Paracas verblijven we de eerste paar dagen in een kitesurfkamp. De sfeer is super fijn en relaxed. Zwembadje, bar, hangmatten, overal prachtige muurschilderingen en een dakterras waar je yoga kan doen. Het kamp wordt gerund door Casey en Scott, een stel uit Engeland & Schotland, die de hele wereld al hebben gezien en op allerlei toffe plekken hebben gewoond. Vooral Casey is echt een geweldig mens: stuiterend door het leven, extreem blij en energiek en vooral vollll met mooie verhalen. Ik zou echt avonden bij haar aan tafel kunnen zitten en alleen maar naar haar verhalen kunnen luisteren, heerlijk. We dopen haar met de rest van het kamp (klein groepje van ongeveer 5 mensen) al gauw om tot ‘weather fairy’, omdat ze iedere morgen met een big smile zo ongeveer dansend haar bed uit komt met de boodschap ‘yesssss there will be wind!!!!’. Want jep, in Paracas draait het maar om één ding: wind. Voor de rest is er niet super veel te beleven en een deel van de stad is flink in verval geraakt na een aardbeving een paar jaar geleden. Maar we komen voor de wind, dus als dat maar goed zit dan maakt de rest ook niet uit. De afgelopen dagen in Paracas hebben we dus voornamelijk doorgebracht op het strand. De wind wordt vaak in de middag wat sterker, dus meestal vertrekken we rond 11.30 richting strand. Op het strand zelf is op een paar kitescholen na niet heel veel te beleven. Voor de niet-kiters staat er gelukkig een tent met wat zitzakken, waar je dus wel lekker kan chillen (windkracht 12 negerend..haha). Elke dag krijgen we een lunchpakketje mee die we hier op het strand kunnen opeten, heerlijk eten tot nu toe (al ben ik er wel achter dat ze hier OVERAL koriander in stoppen, en dat is voor iemand die het korainer-smaakt-naar-vies-zeepsop-gen bezit wel een kleine (grote) domper…krijg al kippenvel als ik het alleen al ruik, boee). Reinder kan z’n geluk niet op en is hier al een paar dagen vrijwel non-stop aan het kiten. Super mooi om te zien hoeveel progressie hij maakt, echt knap! De plek is dankzij het vlakke en redelijk ondiepe water ook heel geschikt voor beginners, en nouja, je leeft maar 1x en dat soort dingen…dus ik heb me thuis al laten overhalen ook een paar lessen te nemen. En als je Reinder z’n blije koppie ziet voor/tijdens/na het kiten dan moét het toch ook wel fantastisch leuk zijn… 🙂 Inmiddels de eerste 4 uur les achter de rug en hoewel de eerste 2 uur vooral heel frustrerend waren wordt het nu steeds een beetje leuker. Die kite doet af en toe (lees: altijd) nog echt vooral wat ik precies niet wil maar het schijnt dat nieuwe sporten leren tijd kost, dus nouja, met een klein beetje geduld én discipline heb ik er over een tijdje misschien wel een nieuwe hobby bij. 🙂

De avonden eten we altijd gezellig met de hele groep, en ’t is vooral weer heel leuk om zoveel nieuwe mensen te ontmoeten vanuit allerlei verschillende landen. Fijn om dat weer te mogen ervaren! Zo ontmoeten we ook een bijzondere familie uit Colombia, die van plan zijn om met een klein busje en hun 2 dochters de hele wereld over te reizen. Het busje is vooral gemaakt van gerecyclede materialen, en ze hebben het doel om tijdens hun reis zoveel mogelijk bewustzijn te creëren rondom recycling en duurzaamheid. Ze planten overal waar ze komen bomen en planten. Zo hebben we ook geholpen met het planten van zonnebloemen in het surfkamp. Benieuwd hoe dat er uiteindelijk uit komt te zien, maar vast heel tof tussen al die mooie muurschilderingen! Onderweg verkopen ze koffie, armbandjes en nog wat kleine spulletjes, dus een echte vetpot zal het niet zijn. De oudste dochter is 16 en het is voor haar vooral een flinke omschakeling om nu ineens een heel ander leven te leiden. Lastige leeftijd wel, dus ben benieuwd hoe dat verder zal gaan. In ieder geval wel een heel mooi en dapper avontuur van ze! Tijdens het kiten ontmoeten we ook een stel uit Nederland, die op 5 minuten afstand van ons blijken te wonen. Daarnaast blijkt hij ook Woudstra te heten, en opgegroeid te zijn in Stiens…schuintegenover Reinder z’n ouderlijk huis. It’s a small world!

Verdere plannen

We zullen nog tot en met 18 november in Paracas blijven. Einde van de eerste week zijn we verkast vanuit het surfkamp naar een ander hotel, omdat komende week een groep kiters uit Uruguay het hele kamp heeft afgehuurd. Komende dagen dus vooral weer op het strand/in de zee hangen/stuntelen/varen/vliegen. Hier vlakbij is ook een mooi natuurpark waar we nog een dagje naartoe gaan, en morgen gaan we een boottocht maken naar een eilandengroep waar je pinguins en zeeleeuwen kan spotten. Ook gaan we nog naar Huacachina, een oase midden in de woestijn, hier een paar uur vandaan. Genoeg te doen en te zien en sowieso nu al echt zoveel geluksmomentjes gehad (de zonsondergangen zijn hier echt fantastisch) en dan zijn we pas net begonnen!

Heel benieuwd naar alles wat er op ons pad gaat komen – maar in ieder geval (uiteraard) super veel zin in!! 🙂

Eerste & derde foto zijn gemaakt door Capturando Kilometros. Een fotograaf uit Costa Rica die met z’n busje door Zuid-Amerika reist en onderweg heeel veel mooie foto’s maakt! Tweede foto wel by moi. ;-))