Zeeleeuwen en zandhappen

Er volgen een paar dagen zonder wind! Jammer voor de surfers, maar stiekem leuker voor mij na een hoop stranddagen. 😉 Op zondag boeken we een boottochtje naar Isla Balletas; ook wel ‘Poor Men’s Galapagos’ genoemd. Op een uurtje afstand vanaf Paracas vaar je het gebied binnen, dat vooral wordt gedomineerd door heeule luie slapende zeeleeuwen in de meest fascinerende posities. Half hangend over scherpe rotspunten, schots en scheef dubbelgevouwen, dat je echt denkt; HOE kan dat in hemelsnaam lekker liggen?! Ze zijn wel heel lief, kijken ons een beetje loom aan als we langsvaren, gaapje hier, gaapje daar..prima leven! Ook zien we pinguïns en dat is top want ik ben gek op pinguïns. Zeker als ze een poging doen tot lopen of springen..kan ik uren naar kijken. 😀 Voor de rest zie je daar vooral vogels, heeeeeel veel vogels. Die zwarte heuvel in de verte is zwart omdat ‘ie gewoon volledig is bedekt door vogels. Echt niet normaal! Het stinkt ook gigantisch en het is vooral hopen dat ze ons hoofd niet weten te vinden…;-) Maar ’t is wel een heel mooi gezicht en een mooie tocht!

Paracas National Reserve

Na het boottochtje lunchen we met Andy en Seth, waar we eigenlijk al bijna de hele week mee zijn. Na de lunch nemen we afscheid van Andy, die door zal reizen richting Lima. Toch wel het kite-maatje van Reinder afgelopen dagen en ook wel een sfeermaker, dus jammer om hem gedag te moeten zeggen! Loop van de middag stappen we in een busje richting Paracas National Reserve. Na een uur rijden lopen we een heel stuk door het gebied, en het is echt een plaatje. De natuur is prachtig, los van onze groep zijn er geen andere mensen en de zon gaat langzaam onder en kleurt de lucht in de allermooiste kleuren. Al zoveel mooie zonsondergangen gehad de afgelopen dagen, elke keer weer een cadeautje. Ook wel echt één van de mooiste dingen aan reizen, vind ik. 🙂

Wintersport in de woestijn

De volgende dag vertrekken we einde ochtend met een groepje richting Huacachina, een oase midden in de woestijn (vaak zo…). Heel bijzonder, nog nooit eerder zoiets gezien eigenlijk. Het stadje zelf is heel toeristisch maar wel gemoedelijk, met veel leuke restaurantjes. ’s Middags vertrekken we met 5 miljoen andere mensen richting de woestijn. Snowboards mee en in een buggy crossen we dwars door het zand. Lekkere achtbaan! Het sandboarden blijkt wel even iets anders dan snowboarden, maar na een tijdje krijgt iedereen de techniek wel door en vliegen ze de heuvels af. Voor de niet-snowboarders zijn er andere borden, waar je al liggend op je buik vanaf de heuvels kunt sleeën. Dat klinkt misschien een beetje suf maar de heuvels zijn echt heel steil (en vooral nét ff dat randje over moeten geeft een beetje weerstand…dus laat ik me de eerste keer maar gewoon duwen haha, dat werkt altijd), en daarna gaat ‘t echt meeega hard, maar het is wel echt heel leuk. 🙂 Daarna wederom getrakteerd op een fantastische zonsondergang..wat een geluk!

Die avond laten we Seth achter in Huacachina en gaan we met een onhandige mega-omweg (en 1000 kilo zand in schoenen/oren/haren/mond) waar we uiteindelijk 0,80 cent mee besparen (score) weer terug naar Paracas. De eerste avond dat we met z’n tweetjes eten, ook fijn. 🙂 Morgen is er weer wind dus dan gaan we weer richting strand!

De rest van de week verblijven we nog lekker in Paracas en vinden we zo toch een beetje een ritme: ’s ochtends checken of het waait, zo niet: de rest van de groep contacten wat zij van plan zijn/zo wel: de ochtend lekker chillen/beetje werken/Spaans leren/fruitsapje halen en dan einde van de ochtend richting het strand, tot de zon weer onder gaat. Mijn tweede kiteles mag ik het water in en oefenen met ‘bodydraggen’. Je laat je dan al hangend aan je kite (dus nog zonder bord) door het water sleuren. En hoewel ik dat van te voren wel een beetje spannend vond (omdat dat eigenlijk het eerste moment is dat je je in het water een beetje moet overgeven aan de kracht van de vlieger) vind ik het vooral echt heel leuk. Kom helemaal blij het water uit en Reinder ook helemaal blij dat ik zo blij ben. 🙂 De smaak te pakken? Helaas denkt mijn schouder daar anders over.. Heb thuis al af en toe een kleine ontsteking, die door het zandsleeën (denk toch ieets te fanatiek aan dat bord vastgeklampt, haha) weer volledig actief is. De volgende ochtend kan ik m’n arm niet meer optillen, en de steken schieten echt door m’n schouder. Pijn wordt de dagen erna helaas maar een heeel klein beetje minder, wat voor mij betekent dat ik na 4 uur les het leren kiten even moet laten gaan. Jammer!! Maar wie weet gaan we op een ander moment tijdens deze reis nog naar een goede kite-locatie (kans is groot met een kite-verslaafde als vriendje ;-)) dus dan kan ik het hopelijk gewoon weer oppakken!

Reinder heeft dus nog wel lekker volop de tijd om z’n skills te verbeteren en vliegt de laatste dagen echt meters door de lucht. Trots! 🙂 De rest van de week hangen we steeds rond met dezelfde groep mensen. Lekker samen eten, spelletjes, drankjes..heel gezellig. Paracas is een heel klein dorpje dus je komt elkaar ook steeds op straat of in restaurantjes/kroegjes tegen. Voelt toch echt wel een beetje als thuis. Dus nouja, toch wel een klein beetje met pijn in ons hart laten we na twee weken dit fijne plekje achter… maar wat een heerlijk begin van onze trip! Op naar de volgende bestemming: Arequipa!